ReligieNU

Peerke Donders

Peerke Donders en het Museum voor Naastenliefde

Een wat koude zaterdagochtend in februari. Al is kou discutabel, in vergelijking met de “echte” kou van vroeger. Op weg naar het Peerke Donders paviljoen in Tilburg. Uiteraard met de trein om zo 95% minder CO-2 uitstoot te hebben. Op het Centraal Station van Tilburg is het even zoeken. Het station is nog niet helemaal af, de informatiebalie is gesloten en het busstation steekt niet logisch in elkaar. Uiteindelijk vind ik helemaal aan het eind Lijn 1, richting Nobelstraat. Helaas staat op het vertrekbord het Peerke Donderspark niet aangegeven en de buschauffeur heeft nog nooit van Peerke Donders gehoord. Maar op de site van het museum www.peerkedonders.nl staat aangegeven dat je moet uitstappen bij halte Vlashoflaan. Vervolgens rechtsaf naar de Borodonistraat. Die gaat over in de Pater Dondersstraat en dan zie je al snel het museum. Het is ongeveer 10 minuten lopen. Het museum ligt in een schitterend park, met in het centrum het Peerke Donders Paviljoen, Museum voor Naastenliefde.Ook staat er een replica van zijn geboortehuis, een kerk in Surinaamse stijl, waar nog iedere maand een eucharistieviering wordt gehouden en de beroemde waterput, met geneeskrachtig water ( in ieder geval in 1929!).Ik ben de enige bezoeker en krijg van een enthousiaste en zeer betrokken vrijwilliger een VIP-rondleiding, van zeker anderhalf uur. Peerke Donders gaat leven. Een zoon van een arme arbeider begin 19e eeuw. Wil graag priester worden maar heeft geen geld. Mijnheer pastoor helpt hem een handje en hij mag knecht worden op het kleinseminarie in Sint-Michielsgestel. Vanwege zijn geloofsijver wordt hij toegelaten tot de priesteropleiding. Tijdens zijn vervolgstudie aan het grootseminarie komt bisschop Grooff uit Suriname op bezoek. Hij zoekt priesters voor de missie. Peerke is de enige die zijn hand opsteekt. Tot genoegen van zijn superieuren die hem liever kwijt dan rijk waren. De Norbertijnen, de Jezu├»eten en ook de Redemptoristen wilden hem niet opnemen in hun gelederen, niet interessant genoeg en zonder geld! ( in 1867 is hij alsnog toegetreden tot de Redemptoristen) Peerke vertrekt naar Suriname en wordt kapelaan in Paramaribo en in een leprakolonie op de voormalige plantage Batavia. Daar overlijdt hij op 14 januari 1887, 77 jaar oud. Paus Johannes Paulus II verklaart hem in 1982 zalig, omdat in 1929 een kind op voorspraak van Peerke was genezen van botkanker. Nu is het wachten op een volgend wonder, zodat hij heilig verklaard kan worden. Al vind ik dat iemand die zich zo heeft opgeofferd voor de doodzieke medemens aan de andere kant van de wereld eigenlijk al heilig is. Na de rondleiding gekeken naar een boeiende film over Suriname en Peerke Donders. En met een kop koffie van het huis aan het eind van de middag de druilerige wereld weer ingelopen. Het museum voor Naastenliefde gun ik meer bezoekers.

Have your say