ReligieNU

Catharijne convent

Bij ons in de Biblebelt

Onder de titel Bij ons in de Biblebelt kunt u nog tot  22 september 2019 de tentoonstelling bezoeken in het Museum Catharijne Convent in Utrecht ( www.catharijneconvent.nl).

Een aanrader!

Mijn broer en ik waren er een van de eerste dagen na de opening. Het was er druk. En gezellig. Veel bezoekers kenden elkaar, hadden waarschijnlijk op dezelfde dag afgesproken. Op een objectieve wijze komt u veel te weten over hen die de Biblebelt bevolken. En nogal wat herinneringen werden opgehaald. Want ook al ben je ex-refo, je verleden laat je nooit meer los.

De eerste reactie van mijn broer bij het zien van het affiche met de vriendelijk lachende dame was: onze oma Zegveld!

Petronella de Lange- Rietveld, geboren in Barwoutswaarder en overleden in Woerden, woonde echter bijna haar hele leven in Zegveld.Petronella werd verbasterd tot Pietje, tante Pietje of zoals mijn grootvader riep: Pie, koffie!

Het was een hele vriendelijke grootmoeder, die haar tijd ver vooruit was. Las ze een spannend boek dan liet ze haar werk liggen, en las eerst het boek uit. En alle kinderen mochten doorleren!

Naar de kerk, in dit geval de Nederlandse Hervormde Kerk in Zegveld ging ze echter niet. De kerk was voor het zondige volk, zij was bekeerd!

Petronella ging op woensdagavond lopend van Zegveld naar Woerden om naar een preek van ds. Paauwe te luisteren. Vaak samen met mijn moeder waar Paauwe sprak in een schuur.(Ds. Paauwe staat centraal in de roman van Jan Siebelink, Knielen op een bed violen. ( roman want het boek van Siebelink is fictie!!)

Ook kwamen er bij haar bekeerde mannetjes langs de deur, met beduimelde preekbundels.. Bleven soms slapen, en in de avond hielden ze waarschijnlijk lange vrome disputen. De volgende ochtend vertrokken ze weer met twee gulden vijftig in hun hand naar een volgend adres.

Wanneer wij op zondag bij haar thuis bleven en het zondige volk in de kerk zat, werden wij tegenover haar aan de keukentafel gezet, armpjes over elkaar,  een Oudvader kwam op tafel. Van der Groe of Smytegelt kan ik mij nog herinneren. En dan werden wij ruim een uur voorgelezen.

Het zondige volk kwam weer uit de kerk, de vitrage werd iets aan de kant gedaan, zodat wij konden zien wie er weer naar huis liepen.

Opa was collectant in de kerk en ging dus iedere week. Wij mochten dan aan het kwastje van de collectezak trekken!

Na de kerk was er koffie, en kwam Van Alphen’s Nieuw Kerkelijk Handboek op tafel. Een onuitputtelijke vraagbaak over het wel en wee van predikanten. Met bij iedere predikant informatie over zijn salaris, tractement genoemd. Daar konden mijn vader en grootvader uren over praten.

Er werd vier keer per dag uit de Bijbel gelezen. Na het warme eten werd er gelezen tussen het hoofdgerecht en de pap. Dan kon het eten vast wat zakken!

En in de hoek van de kamer een harmonium, waar mijn tante op speelde. Johannes de Heer!

Voltooid verleden tijd, maar wel een warme tijd

 

 

Have your say